دهان و بینی خود را هنگام سرفه و عطسه با دستمال(ترجیحا) و یا قسمت بالای آستین بپوشانید.

      

در صورت داشتن علایم شبیه آنفلوانزا، با آب و نمک، دهان خود را شستشو دهید.

      

در روزهای اول بیماری تنفسی، ضمن استراحت در منزل، از حضور در اماکن پر تردد پرهیز کنید.

      

از خوردن مواد غذایی نیم پز و خام خودداری کنید.

      

از بيماران مبتلا به علايم تنفسی (نظير سرفه و عطسه)،حداقل يک متر فاصله داشته باشيد.

      

از تماس دست آلوده به چشم، بینی و دهان خود بپرهیزید.

      

مدت شست و شوی دست ها حداقل به اندازه 20 ثانیه باشد و تمامی قسمت های دست (انگشتتان خصوصا انگشت شصت، کف دست و مچ دست)

      

به طور مداوم و در هر زمان ممکن، اقدام به شست و شوی کامل دست ها با آب و صابون نمایید.

      

دهان و بینی خود را هنگام سرفه و عطسه با دستمال (ترجیحا) ویا قسمت بالای آستین بپوشانید.

      

سردرد، تب و مشکلات تنفسی نظیر سرفه، آبریزش از بینی و تنگی نفس از علائم شایع بیماری کرونا ویروس جدید2019 هستند، در کودکان و سالمندان می تواند همراه با تهوع و استفراغ و دل درد باشد.

      
کد خبر: ۴۶۲۶۴
تاریخ انتشار: ۰۸ ارديبهشت ۱۴۰۱ - ۲۲:۰۷
یادداشت/ رقیه توسلی
و عمق عشق...!
چشم هایش را با پارچه سفید بسته اند و دست هایش را. روی صورتش، خون خشک شده دارد. تلویزیون روشن است و کرانه باختری و نوار غزه را دارد نشان می‌دهد.
آوای خزر- رقیه توسلی: زیر قابلمه را خاموش می‌کنم و دارم فرنی‌ها را می‌کشم توی کاسه‌ها که چشمم به پسر نوجوان فلسطینی می‌افتد در محاصره بیست سی سرباز صهیونیست. می‌بینم چشم هایش را با پارچه سفید بسته اند و دست هایش را. روی صورتش خون خشک شده دارد. تلویزیون روشن است و کرانه باختری و نوار غزه را دارد نشان می‌دهد. نظامیان اسرائیلی خیلی ابزار و یراق بسته اند به خودشان. چکمه و اسلحه و کلاهخود و باتوم و نارنجک. نگاه می‌کنم به سیاهی غلیظ و یکدست ارتش شان. به سرخوشی که از شکار دچارش شده اند. از صید یک شیربچه فلسطینی. حق دارند بالاخره هر چی نباشد دست پُر برگشته اند و پیداست به چنگ آوردن یک مبارز برایشان حکم ده‌ها تن را دارد انگار. در ادامه تصویر خیابانی می‌بینم که درخت دارد. درختان سبز و قدبلند که پوشیده شده از کلوخ و سنگ و آتیش و همهمه.

نفس بلند می‌کشم و ملاقه را می‌چرخانم توی قابلمه و به مادر این رزمنده فکر می‌کنم و به همه مادرانی که هفتاد سال است برای مقاومت، فرزندانشان را تربیت می‌کنند. به چهارگوش سرزمینی که از عشق و غیرت و خون خالی نیست.

تلویزیون پرچم فلسطین را نشان می‌دهد و نتانیاهو را، خاک سرخ نشان می‌دهد، وحشی گری و غصب و اشغالگری نشان می‌دهد، مردان و زنان چفیه بسته‌ای که دارند هرروز نام کشورشان را صدا می‌زنند و قد علم می‌کنند جلوی گلوله ها، اما من مانده ام هنوز در همان تصویر. تصویر نوجوان فلسطینی و درختان سبز گوشه خیابان. تصویر پررنگ زندگی که ریشه دارد... با خودم می‌گویم مگر درخت تا ابدالآباد درخت نمی‌ماند؟! هان؟ مگر نسل اندر نسل سبز و سرافراز و رو به آسمان سیر نمی‌کند؟ جواب هم می‌دهم چرا دیگر. همینطور است. درخت تا همیشه‌ی خدا درخت است. مثل یک فلسطینی که تا آخر اهل فلسطین است. حالا غاصب جماعت گیرم هی بجنگد، دستگیر کند، تیر بیاندازد، شهید کند، خواب و غذا و آرامش را بگیرد، دشمن باشد، در اصل ماجرا که توفیری ایجاد نمی‌شود. فلسطین زاده‌ها باز بدنیا می‌آیند و قصه پدران و اجدادشان را می‌شنوند و می‌شوند یکی مثل همین نوجوان شیردل. به جای پوتین رزم، کتانی سفیدشان را پا می‌کنند و می‌آیند وسط معرکه وطن. با همان سنگ‌های تکه پاره. با همان ته مانده طفولیت. با همان عرق مادرزاد فلسطینی شان.

تا به خودم بیایم می‌بینم فرنی‌ها را ریخته ام توی کاسه‌ها و دارچین و مغز پسته هم کشیده ام رویشان. می‌بینم دم غروبی کلی هم دعا کرده ام برای آزادی. برای همسایگانی که در هُرم سرکش جنگ اند. برای مردمان مظلوم سرزمین معراج. می‌بینم روی کاسه‌های نذری، سلام داده ام به امام زمان (عج). به رهبری که وقتی بیاید و دستش را بکشد روی سرمان، سیاهی و تلخی روزگار می‌رود، افطار‌ها طعم عسل و گلاب اصل می‌گیرند و دیگر هیچ فلسطینی برای داشتن فلسطینش خون بها نمی‌دهد.

سنجاق
حُبُّ الْوَطَنِ مِنَ الاْیمان
نظرات شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربازدیدترین ها
پربحث ترین ها
نظرسنجی
آیا با احداث پالایشگاه در میانکاله موافقید؟
موافقم
مخالفم
آخرین اخبار