دهان و بینی خود را هنگام سرفه و عطسه با دستمال(ترجیحا) و یا قسمت بالای آستین بپوشانید.

      

در صورت داشتن علایم شبیه آنفلوانزا، با آب و نمک، دهان خود را شستشو دهید.

      

در روزهای اول بیماری تنفسی، ضمن استراحت در منزل، از حضور در اماکن پر تردد پرهیز کنید.

      

از خوردن مواد غذایی نیم پز و خام خودداری کنید.

      

از بيماران مبتلا به علايم تنفسی (نظير سرفه و عطسه)،حداقل يک متر فاصله داشته باشيد.

      

از تماس دست آلوده به چشم، بینی و دهان خود بپرهیزید.

      

مدت شست و شوی دست ها حداقل به اندازه 20 ثانیه باشد و تمامی قسمت های دست (انگشتتان خصوصا انگشت شصت، کف دست و مچ دست)

      

به طور مداوم و در هر زمان ممکن، اقدام به شست و شوی کامل دست ها با آب و صابون نمایید.

      

دهان و بینی خود را هنگام سرفه و عطسه با دستمال (ترجیحا) ویا قسمت بالای آستین بپوشانید.

      

سردرد، تب و مشکلات تنفسی نظیر سرفه، آبریزش از بینی و تنگی نفس از علائم شایع بیماری کرونا ویروس جدید2019 هستند، در کودکان و سالمندان می تواند همراه با تهوع و استفراغ و دل درد باشد.

      
کد خبر: ۳۶۱۳۸
تاریخ انتشار: ۱۷ تير ۱۴۰۰ - ۱۷:۰۰
یادداشت/ رقیه توسلی
کمی سوال است بیا با هم بپرسیم!
برق که می‌رود، آب می‌رود، کولر می‌رود، یخچال، تلویزیون، شارژر و آرامپز می‌روند... پشت بندش خنده هم می‌رود.
آوای خزر -رقیه توسلی: برق که می‌رود، آب می‌رود، کولر می‌رود، یخچال، تلویزیون، شارژر و آرامپز می‌روند... پشت بندش خنده هم می‌رود... گفتگو هم... یکی توی حمام گیر می‌کند، یکی داخل آسانسور، دیگری پشت لپ تاپ و یکی هم روی تخت بی اکسیژن.

اوقات پیچیده و تبداری را تجربه می‌کنیم اینروزها. اینطور که یا در نوسان ولتاژیم و تمام چراغ‌ها می‌افتند به احتضار یا در خاموشی منطقه‌ای نفس می‌کشیم.

ساعت نُه شب است.
مثل تمام روز و شب‌های بی برق، کز کرده ام توی تاریکی. کج خلق. دست بسته. حوصله نمی‌کنم حتی موبایل را روشن کنم، چه رسد به شمع. برخلاف تمام قطعی‌های گذشته، اولین دفعه است که قطعی مان همزمانی دارد با اعلام سایت اداره برق. از این بابت خوشحالم.

به پنجره کم رمق هال زل زده ام که عین هربار "خانوم مطالبه گر" از راه می‌رسد. یکجور‌هایی منتظرش بودم. از آن لحاظ که از اردیبهشت کارش همین است. توی ساعات تاریک، خودش را میرساند به من. همانکه توی سرم زندگی می‌کند و برخلاف من، از سکوت کردن خوشش نمی‌آید.

می‌نشیند روبرویم و حالم را نمی‌پرسد. می‌داند بدم.
با دستمال کاغذی، عرقش را خشک می‌کند و مُقر می‌آید: دیگر خاطرجمع شدم چشم بستن روی امکانات، کار من یکی نیست... دوا و دوام من بسته به همین آسانسور و لباسشویی و ریموت و تلفن بیسیم است... بی تقصیرم، چون زندگی این مدلی شده... اصلا مگر کرونای امسال با پارسال فرقی کرده؟ از این جهت می‌پرسم که مسولین می‌گفتند نباید توی مضیقه آب و برق باشیم و خانه را ترک کنیم. نباید پروتکل شکنی اتفاق بیافتد!
مگر اسباب و اثاث برقی حالیشان می‌شود که تورم است نباید بسوزند؟

مگر روز‌های چهل درجه کرونایی دیگر توان بار اضافه دارند؟ خاصه خانه‌هایی که بیمار کوویدی آنجا اکسیژن ساز استفاده می‌کنند.

مگر آمار مصرف مناطق و بخش‌های شهر را اداره مربوطه نباید رصد بفرماید و برایش برنامه کارآمدی اتخاذ کند؟
مگر نیروگاهی حق دارد در شرایط فعلی که مردم دورکار و نیازمند به برقند، بی برنامه دست به اختلال و قطع بزند؟

جواب سوالهایش را نمی‌دانم. پس شانه بالا می‌اندازم.

رونوشت به اداره برق:
بنظر می‌رسد باید مناطق پرمصرف و کم مصرف را از هم تفکیک بفرمایید و برای مشترکین صرفه جو، امتیازی قائل شوید. برای من و امثال من که ماههاست حواسمان به خرج کردن هست و در ساعات پیک سراغ وسایل برقی پرمصرف نمی‌رویم و به تعدیل بار شبکه کمک می‌کنیم. برای من و امثال من که خوب به واژه مسئولیت و تکلیف و تعهد وفاداریم.

پی نوشت:
امیرالمومنین علی (ع) در باب وظیفه مسئولین در قبال مردم می‌فرمایند:
پاره‌ای از وقت خویش را برای آنان قرار بده تا بدون نگرانی با تو سخن بگویند.
انتهای پیام/۱۰۰۰
نظرات شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین اخبار