دهان و بینی خود را هنگام سرفه و عطسه با دستمال(ترجیحا) و یا قسمت بالای آستین بپوشانید.

      

در صورت داشتن علایم شبیه آنفلوانزا، با آب و نمک، دهان خود را شستشو دهید.

      

در روزهای اول بیماری تنفسی، ضمن استراحت در منزل، از حضور در اماکن پر تردد پرهیز کنید.

      

از خوردن مواد غذایی نیم پز و خام خودداری کنید.

      

از بيماران مبتلا به علايم تنفسی (نظير سرفه و عطسه)،حداقل يک متر فاصله داشته باشيد.

      

از تماس دست آلوده به چشم، بینی و دهان خود بپرهیزید.

      

مدت شست و شوی دست ها حداقل به اندازه 20 ثانیه باشد و تمامی قسمت های دست (انگشتتان خصوصا انگشت شصت، کف دست و مچ دست)

      

به طور مداوم و در هر زمان ممکن، اقدام به شست و شوی کامل دست ها با آب و صابون نمایید.

      

دهان و بینی خود را هنگام سرفه و عطسه با دستمال (ترجیحا) ویا قسمت بالای آستین بپوشانید.

      

سردرد، تب و مشکلات تنفسی نظیر سرفه، آبریزش از بینی و تنگی نفس از علائم شایع بیماری کرونا ویروس جدید2019 هستند، در کودکان و سالمندان می تواند همراه با تهوع و استفراغ و دل درد باشد.

      
کد خبر: ۳۷۲۲۸
تاریخ انتشار: ۱۷ مرداد ۱۴۰۰ - ۰۹:۳۹
«فضای میان ستاره‌ای» صرفاً از خلاء تشکیل نشده است. فضای میان ستاره‌ای مملو از گازها، عناصر و غبار است که با وجود رقیق بودن بسیار زیاد، سنگ بنای ستارگان و سیارات را تشکیل می‌دهد.

به گزارش آوای خزر، کمتر کسی هست که فیلم «میان ستاره‌ای» یا interstellar ساخته‌ی کریستوفر نولان را ندیده باشد یا حداقل چیزی درباره‌ی آن نشنیده باشد.
 
فیلمی که سر و صدایی در جهان به پا کرد و خیلی‌ها را عاشق مباحث عظیم فیزیک درباره‌ی کیهان، فضا و زمان کرد.
 
اما آیا تا به حال از خود پرسیده‌ای که «میان ستاره‌ای» یعنی چه و به چه چیزی در اخترفیزیک و کیعان شناسی میگویند «فضای میان ستاره‌ای»؟
 
چه بسا شگفت‌زده شوید از اینکه بدانید «فضای میان ستاره‌ای» صرفاً از خلاء تشکیل نشده است. فضای میان ستاره‌ای مملو از گازها، عناصر و غبار است که با وجود رقیق بودن بسیار زیاد، سنگ بنای ستارگان و سیارات را تشکیل می‌دهد.

فضای میان ستاره‌ای – فضای بین ستارگان – تنها شامل فضای خالی نیست. «مواد» زیادی در این فضا وجود دارند، منجمله هیدروژن (۷۰٪) و هلیوم (۲۸٪) که در رویداد بیگ بنگ ساخته و پخش شده‌اند. ۲ درصد باقی‌مانده شامل گاز‌های سنگین‌تر و غباری است که از عناصر دیگری تشکیل شده‌اند که در قلب ستارگان شکل می‌گیرند و با انفجار ابرنواختری در فضای میان ستاره‌ای پراکنده می‌شوند.
 
نگاهی به فضای بین ستاره‌ها و اجرام آسمانی

این مواد در فضای میان ستاره‌ای کاملاً پخش و پلا هستند. چگالی این مواد در برخی از نقاط بیشتر از سایر مناطق فضای میان ستاره‌ای است، اما معمولاً چگالی آن به حدود یک اتم بر سانتی‌متر مکعب می‌رسد. با وجود این، حتی چگال‌ترین نواحی “فضای میان ستاره‌ای” در مقایسه با چگالی هوای اتمسفر زمین، حالت خلاء را تداعی می‌کنند.

خورشید شرایط حاکم بر منظومه‌ی شمسی ما را تعیین می‌کند، اما در بیرون از منظومه‌ی شمسی این فضای میان ستاره‌ای و محتوای آن است که نقش تعیین‌کننده دارد. اخترشناسان این فضای بین ستارگان را «محیط میان ستاره‌ای» می‌نامند.
 
نگاهی به فضای بین ستاره‌ها و اجرام آسمانی

نمودار منظومه شمسی که ترتیب قرارگیری سیارات، هلیوپاز و فضای میان ستاره‌ای را نشان می‌دهد. فواصل در واحد نجومی (AU) نمایش داده شده و یک واحد نجومی برابر با فاصله‌ی زمین تا خورشید است.

چرا فضای میان ستاره‌ای مهم است؟

“محیط میان ستاره‌ای” جایی است که ستارگان در آن شکل می‌گیرند. بدون وجود چنین فضایی ما هرگز به وجود نمی‌آمدیم. هرگاه در فضای میان ستاره‌ای نواحی چگال و رقیق وجود نداشتند تا فشرده‌تر شوند و سرانجام ستارگان را تشکیل دهند، کل جهان هستی چیزی نبود جز ابری از گاز سرد و بی‌جان و کسل‌کننده.

نواحی چگال‌تر محیط میان ستاره‌ای را «ابر‌های مولکولی» می‌نامند که اشاره به پرورشگاه ستارگان دارد که در دل آن ستارگان متولّد می‌شوند. ستارگان نخستین، سیاره نداشتند، چون در فضای میان ستاره‌ای به غیر از هیدروژن و هلیوم عناصر دیگری نبودند تا سیارات را تشکیل دهند. اما با گذشت میلیارد‌ها سال از آغاز جهان هستی ترکیب فضای میان ستاره‌ای دستخوش تغییر شد.

ترکیب فضای میان ستاره‌ای غنی‌تر شد، چون خود ستارگان رفته رفته عناصر سنگین‌تری را درون خود می‌سازند. ستارگان ابرسنگین در پایان حیات خود به شکل ابرنواختر منفجر می‌شوند و عناصر سنگین خود را در فضای میان ستاره‌ای پراکنده می‌کنند؛ بنابراین نسل بعدی ستارگانی که در این فضای میان ستاره‌ایِ غنی از عناصر سنگین متولد می‌شوند ممکن است برای خود سیّاراتی داشته باشند و یا لااقل سیاره‌ای همچون زمین که از حیات پشتیببانی می‌کند حول آن‌ها بچرخد.

با وجود محتوای فضای میان ستاره‌ای و فرآیندی که طی آن ستارگان و سیّارات متولّد می‌شوند، بسیار محتمل است که روی سیّارات دیگر هم موجودات زنده‌ای وجود داشته باشند.
 
نگاهی به فضای بین ستاره‌ها و اجرام آسمانی

بخش اعظم محیط میان ستاره‌ای از هیدروژن و هلیوم (گاز میان ستاره‌ای) تشکیل شده است، اما ۲٪ باقی‌مانده را عناصر سنگین‌تر و غبار تشکیل می‌دهد.


منظومه شمسی و فضاپیمای ما در فضای میان ستاره‌ای

خورشید ستارۀ محلی ماست. قطر خورشید در حدود ۱.۴ میلیون کیلومتر است و تقریباً ۱۰۰ برابر قطر زمین است. برای پُر کردن حجم خورشید باید ۹۶۵ هزار زمین را در آن جای دهید. زمین تنها یکی از کوچک‌ترین سیارات منظومه‌ی شمسی محسوب می‌شود.
 
نگاهی به فضای بین ستاره‌ها و اجرام آسمانی

جریانی از ذرات باردار از لایه‌های خارجی اتمسفر خورشید در فضا منتشر می‌شود که به «باد خورشیدی» معروف است. خورشید – و باد خورشیدی آن – به نوعی حباب غول‌آسایی معروف به هلیوسفر را در فضا می‌سازند که تمام منظومه‌ی شمسی ما را در بر می‌گیرد. هلیوسفر مانند بالنی است که خورشید و سیارات ما درون آن قرار دارند. فضای خارج از هلیوسفر در حقیقت “فضای میان ستاره‌ای” نامیده می‌شود.

نپتون، دورترین سیارۀ منظومه‌ی شمسی ۳۰ برابر از فاصله‌ی زمین تا خورشید دورتر است. فاصله‌ی زمین تا خورشید را واحد نجومی (AU) می‌نامیم، بنابراین فاصله‌ی نپتون تا خورشید ۳۰ واحد نجومی است. لبه‌ی هلیوسفر چهار برابر دورتر از نپتون است، یا به عبارتی در فاصله‌ی ۱۲۰ واحد نجومی قرار دارد.

هلیوسفر از میان فضای کهکشان راه شیری حرکت می‌کند. هنگامی که هلیوسفر در فضا پیشروی می‌کند، بخشی از آن که در برابر مرکز کهکشان ما قرار گرفته، نسبت به بخش مقابل فشار ِ تابشی بیشتری را دریافت می‌کند، از این‌رو هلیوسفر شبیه قطره اشک در فضا امتداد یافته است.

به همین ترتیب، هر ستاره‌ای در اطراف خود حبابی شبیه هلیوسفر دارد. از لبه‌ی هلیوسفر این میلیارد‌ها ستاره، ذرات و تابش الکترومغناطیسی درون فضا نشت می‌کنند و محیط میان ستاره‌ای را غنی‌تر می‌سازند. اگر از میان لبه‌ی درونی هلیوسفر عبور کنید، با منطقه‌ای مواجه می‌شوید که به آن «شوک خروجی» (Termination Shock) می‌گویند، در این منطقه همانند عبور از تندآب‌های خروشان، سرعت می‌گیرید.

سرانجام همه چیز آرام می‌گیرد و وارد منطقه‌ی «توقف خورشیدی» (هلیوپاز) می‌شوید که در آن فشار تابشی خورشید درون هلیوسفر با فشار محیط میان ستاره‌ای بیرون هلیوسفر در تعادل بسر می‌برد. در اینجا بالاخره وارد خود “فضای میان ستاره‌ای” می‌شوید./ Earthsky.org
انتهای پیام/1005
نظرات شما
نام:
ایمیل:
* نظر: