دهان و بینی خود را هنگام سرفه و عطسه با دستمال(ترجیحا) و یا قسمت بالای آستین بپوشانید.

      

در صورت داشتن علایم شبیه آنفلوانزا، با آب و نمک، دهان خود را شستشو دهید.

      

در روزهای اول بیماری تنفسی، ضمن استراحت در منزل، از حضور در اماکن پر تردد پرهیز کنید.

      

از خوردن مواد غذایی نیم پز و خام خودداری کنید.

      

از بيماران مبتلا به علايم تنفسی (نظير سرفه و عطسه)،حداقل يک متر فاصله داشته باشيد.

      

از تماس دست آلوده به چشم، بینی و دهان خود بپرهیزید.

      

مدت شست و شوی دست ها حداقل به اندازه 20 ثانیه باشد و تمامی قسمت های دست (انگشتتان خصوصا انگشت شصت، کف دست و مچ دست)

      

به طور مداوم و در هر زمان ممکن، اقدام به شست و شوی کامل دست ها با آب و صابون نمایید.

      

دهان و بینی خود را هنگام سرفه و عطسه با دستمال (ترجیحا) ویا قسمت بالای آستین بپوشانید.

      

سردرد، تب و مشکلات تنفسی نظیر سرفه، آبریزش از بینی و تنگی نفس از علائم شایع بیماری کرونا ویروس جدید2019 هستند، در کودکان و سالمندان می تواند همراه با تهوع و استفراغ و دل درد باشد.

      
کد خبر: ۳۸۴۰۹
تاریخ انتشار: ۱۹ شهريور ۱۴۰۰ - ۰۸:۳۴
ممکن است این سؤال برای شما هم پیش آمده باشد که مرکز جهان هستی کجاست؟ یا اینکه مرکزی می‌توان برای آن تصور کرد؟
به گزارش آوای خزر، صرف نظر از این که از کدام جهت به آسمان نگاه می‌کنیم یا تلسکوپ‌ها و ابزار‌های ما چه فاصله‌ای را نشان می‌دهند جهان تقریباً یکسان به نظر می‌رسد. تعداد کهکشان‌ها، انواع کهکشان‌های موجود، تعداد ستارگان موجود در آن‌ها، چگالی ماده عادی و ماده تاریک و حتی دمای تابشی که مشاهده می‌کنیم همه یکنواخت هستند.
 
مرکز جهان کجاست؟
 
در واقع بزرگ‌ترین تفاوت‌هایی که ما مشاهده می‌کنیم تابع این نیست که به کدام جهت نگاه می‌کنیم، بلکه تابع این است که دنبال چه چیز می‌گردیم. هرچه دورتر نگاه کنیم، جهان را در گذشتۀ دورتر می‌بینیم.
 
ساختار فضا به خودی خود در حال تکامل است و باعث می‌شود، نور در حال حرکت در فضا مدام تغییر کند و کهکشان‌ها و دیگر اجسام مولد نور نیز در این فضا در حال حرکت هستند و خودِ فضا را نیز تغییر می‌دهند.
 
آیا جهان در حال بزرگ‌تر شدن است یا کوچک‌تر شدن است؟
هر دو نظریه ادعا‌هایی در این باره دارند و شواهدی برای ادعای خود ذکر می‌کنند. با مشاهده بسیاری از اجسام در فواصل بسیار زیاد، می‌توانیم از روند‌های تغییر و تکامل کیهان تا حدی باخبر شویم.
 
بسیاری از شواهد نشان می‌دهند که جهان در حال گسترش است. معادلات نسبیت عام می‌توانند پیش‌بینی کنند که جهان از نظر اندازه، فاصلۀ جداسازی و میزان انبساط آنی در هر نقطه چگونه بوده، چگونه است و چگونه خواهد بود.
 
جهان در حال گسترش اصلاً شبیه یک انفجار نیست که اجرام آن مثل ترکش‌هایی به اطراف پراکنده شوند؛ بلکه جهان در حال گسترش بیشتر شبیه به یک خمیر نان است که در حال بزرگ‌تر شدن است. فضا به خودی خود یک خمیر است و کهشکشان‌ها شبیه به ذراتی که درون آن قرار دارند.
 
در ظاهر، هر کهکشان دارد برای خودش حرکت می‌کند، اما اگر تمثیل خمیر نان در حال ور آمدن را در نظر بگیریم هیچ حرکتی جدای از دیگر حرکت‌ها نیست. حالا چطور می‌توانیم بفهمیم این توپ خمیری چقدر بزرگ است و مرکز آن کجا است و ما در کجای آن قرار داریم؟ پاسخ این سؤال فقط وقتی ممکن است که بتوانیم فراتر از لبۀ این خمیر را ببینیم و البته نمی‌توانیم.
 
توپ خمیری که نشان دهنده جهان ماست چقدر می‌تواند بزرگ باشد، چقدر فراتر از دید ما است؟ آیا واقعا توپ است؟ آیا مرکز دارد؟ آیا محدود است؟
 
این سؤالات را تاکنون نتوانسته‌ایم جواب بدهیم. تنها چیزی که می‌توان نتیجه گرفت این است که جهان کاملاً با نسبیت عام سازگار است. یعنی هر کشمکشی درونِ خمیر که نمی‌تواند فراتر از لبۀ خمیر را ببیند اگر ببیند که چیز‌های دیگر از او دور می‌شوند می‌تواند نتیجه بگیرد که «من در مرکز هستم».
 
فهم مرکز و یا جهت حرکت جهان وابسته به موضع ناظر است و فواصلی که می‌تواند مشاهده کند. جهان می‌تواند بزرگ باشد، می‌تواند به حال انقباض برگردد یا بی نهایت باشد، ما نمی‌دانیم. آنچه ما به آن اطمینان داریم این است که جهان در حال انبساط است؛ اشعه‌ای که از آن عبور می‌کند به طول موج‌های طولانی‌تری کشیده می‌شود، چگالی آن کمتر می‌شود و اجسام دورتر مانند گذشته ظاهر می‌شوند. اینکه بپرسیم مرکز عالم کجا است پرسشی عمیق است، اما واقعیت این است که جهان مرکزی ندارد./صداوسیما
انتهای پیام/1005
 
نظرات شما
نام:
ایمیل:
* نظر: