دهان و بینی خود را هنگام سرفه و عطسه با دستمال(ترجیحا) و یا قسمت بالای آستین بپوشانید.

      

در صورت داشتن علایم شبیه آنفلوانزا، با آب و نمک، دهان خود را شستشو دهید.

      

در روزهای اول بیماری تنفسی، ضمن استراحت در منزل، از حضور در اماکن پر تردد پرهیز کنید.

      

از خوردن مواد غذایی نیم پز و خام خودداری کنید.

      

از بيماران مبتلا به علايم تنفسی (نظير سرفه و عطسه)،حداقل يک متر فاصله داشته باشيد.

      

از تماس دست آلوده به چشم، بینی و دهان خود بپرهیزید.

      

مدت شست و شوی دست ها حداقل به اندازه 20 ثانیه باشد و تمامی قسمت های دست (انگشتتان خصوصا انگشت شصت، کف دست و مچ دست)

      

به طور مداوم و در هر زمان ممکن، اقدام به شست و شوی کامل دست ها با آب و صابون نمایید.

      

دهان و بینی خود را هنگام سرفه و عطسه با دستمال (ترجیحا) ویا قسمت بالای آستین بپوشانید.

      

سردرد، تب و مشکلات تنفسی نظیر سرفه، آبریزش از بینی و تنگی نفس از علائم شایع بیماری کرونا ویروس جدید2019 هستند، در کودکان و سالمندان می تواند همراه با تهوع و استفراغ و دل درد باشد.

      
کد خبر: ۵۰۸۰۵
تاریخ انتشار: ۱۱ آبان ۱۴۰۱ - ۲۲:۰۶
یادداشت/ رقیه توسلی
دل پیشِ شاهچراغ است
حیف که غیرایرانی‌های بدخواه نمی‌دانند ما چقدر با نخ‌های نامرئی به هم گره خورده ایم.
آوای خزر- رقیه توسلی: می‌بینمشان. همین دیروز تلفنی صحبت کردم با هر دویشان. قدم زنان می‌روند سمت خانه. پیداست رفته بودند "چهارشنبه بازار". چرخِ خریدشان سنگین است. توی یک خیابان می‌نشینیم. فاصله را حفظ می‌کنم که از دور، سیر تماشایشان کنم. آرام و رفیقانه با هم رفتار می‌کنند، مثل همیشه. خدا می‌داند چقدر ارادت دارم به جفت شان. "یوستین گردر" راست می‌گوید هر چقدر که دو نفر بیشتر با هم حرف داشته باشند، به همان اندازه آهسته‌تر کنار هم راه می‌روند... مثل دایی و زندایی نازنین من.

دیروز به محض اینکه باخبر شدم پنج شنبه راهی زیارت اند، به صرافت افتادم تماس بگیرم. یعنی یکطور‌هایی از قبل دخترانِ دایی آمار سفر را داده بودند. باید صدای قشنگ شان را می‌شنیدم و به زندایی اعتراف می‌کردم غیر تسبیح چندرنگ او، دستم سمت تسبیحی نرفته این دو سال. دوست داشتم یک کمی خودم را پیش اش شیرین کنم. هِرّم کشیده بود بداند قدر مهربانی اش را می‌دانم. قدر قابلمه‌هایی که هر دفعه می‌دهد دست دایی بیاورد دم خانه ام.

حوالی بعدازظهر زنگ زدم. بعدِ نیم ساعت گفتگو، گوشی را که گذاشتم روی شارژر دیگر آن آدم قبلی نبودم. مبدل شده بودم به موجودِ گیجِ شادِ خیره به کنج دیوار. همان که حالش خیلی خوب بود، اما نمی‌دانست با جملات فوق العاده توی سرش چطور رفتار کند. با آفتاب روی پرده که ابر‌ها ده‌ها بار سایه انداختند رویش.

دایی و زندایی پشت تلفن گفتند که برنامه شان عوض شده و اگر خدا بخواهد می‌روند شیراز. می‌روند زیارت شاهچراغ. خیلی دلشان آنجاست. پیش باب الرضای حرم آقا احمدبن موسی (ع). گفتند از چند روز پیش که آن تروریست داعشی آمد و اوضاع چرخید، بیقرارند. مطمئن اند دوای حالشان توی آن خاک است. باید بروند پابوس صاحبخانه‌ای که مهمان‌هایش را گلوله‌باران کرده اند؛ که قربان این امامزاده بروند که طوافش واجب شده. گفتند دوست دارند وقتی یکروز می‌روند طرف خراسان، پیش امام رضاجان کلی حرف و گفتنی از شیراز داشته باشند. از صحن و سرای برادر بزرگتر. از حال و احوال ضریح، از آینه‌های گلوله خورده، از خدام عاشق، از کثرت زوار، از چادر سفید‌هایی که شهید شده اند.

پشت سر عزیزانم راه می‌روم و از دیدن و داشتن شان حظ می‌برم. پیش خودم می‌گویم حیف که غیرایرانی‌های بدخواه نمی‌دانند ما چقدر با نخ‌های نامرئی به هم گره خورده ایم. چقدر متفاوت، عاشقیم. حیف که نمی‌دانند طرز فکر ما اصلا شبیه آن‌ها نیست. چرا یکبار هم که شده خوب و درست ما را کشف نمی‌کنند. دینمان را نمی‌گردند تا برسند به واقعیت. خب سر نخ اصلا آنجاست. تا ابد گلوله‌ای ما را غافلگیر نمی‌کند و ما هیچوقت تمام نمی‌شویم. ما پناه داریم، امام حسین (ع) داریم. ما خیلی سال است دست به دامان خداییم.

انتهای پیام/
نظرات شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربازدیدترین ها
پربحث ترین ها
نظرسنجی
آیا با احداث پالایشگاه در میانکاله موافقید؟
موافقم
مخالفم
آخرین اخبار