دهان و بینی خود را هنگام سرفه و عطسه با دستمال(ترجیحا) و یا قسمت بالای آستین بپوشانید.

      

در صورت داشتن علایم شبیه آنفلوانزا، با آب و نمک، دهان خود را شستشو دهید.

      

در روزهای اول بیماری تنفسی، ضمن استراحت در منزل، از حضور در اماکن پر تردد پرهیز کنید.

      

از خوردن مواد غذایی نیم پز و خام خودداری کنید.

      

از بيماران مبتلا به علايم تنفسی (نظير سرفه و عطسه)،حداقل يک متر فاصله داشته باشيد.

      

از تماس دست آلوده به چشم، بینی و دهان خود بپرهیزید.

      

مدت شست و شوی دست ها حداقل به اندازه 20 ثانیه باشد و تمامی قسمت های دست (انگشتتان خصوصا انگشت شصت، کف دست و مچ دست)

      

به طور مداوم و در هر زمان ممکن، اقدام به شست و شوی کامل دست ها با آب و صابون نمایید.

      

دهان و بینی خود را هنگام سرفه و عطسه با دستمال (ترجیحا) ویا قسمت بالای آستین بپوشانید.

      

سردرد، تب و مشکلات تنفسی نظیر سرفه، آبریزش از بینی و تنگی نفس از علائم شایع بیماری کرونا ویروس جدید2019 هستند، در کودکان و سالمندان می تواند همراه با تهوع و استفراغ و دل درد باشد.

      
کد خبر: ۵۳۱۳۶
تاریخ انتشار: ۱۴ مرداد ۱۴۰۲ - ۱۴:۴۲
یادداشت/

پاراگلایدرها زمینگیر شده اند

پاراگلایدرها زمینگیر شده اند
در سیل ماشین های تابستانه راه می گیریم و سمت روستایی می پیچیم که درباره جادویش زیاد شنیده ایم.

آوای خزر- رقیه توسلی: در سیل ماشین های تابستانه راه می گیریم و سمت روستایی می پیچیم که درباره جادویش زیاد شنیده ایم.

فکرش را بکنید از لب جاده تا رودخانه، شالیزار است و بعد، پل کم عرض فلزی که می رساندمان به کوهستان. چیزی درست شبیه به لوکیشن فیلم های خوشرنگ و لعاب.

از دست خودمان شاکی ایم که چرا بی خبر بودیم چند کیلومتری ساری، بهشت دارد؟

مسافران در رود تن به آب زده اند، شالیکاران مشغول درویند، آنسو پیچ و خم جاده ای سبز  و آنطرف همنشینی دشت و کوه به استقبال مان می آیند.

و اما جرقه کشف "سَرکت" وقتی زده شد که در مسیر "سد شهید رجایی"، پرواز پاراگلایدرها قند توی دلمان آب کرد و با خودمان گفتیم برویم پریدن را تجربه کنیم.

که به قصدشان آمدیم و می بینیم آسمان خالی ست امروز و دریغ از یک پرنده دست ساز.

پاراگلایدرها زمینگیر شده اند

وارد ده می شویم. دهی همجوار با آبی تِجن. بعدِ گذر از مزرعه بلال و جارو، دیدن رانش جاده، اقامتگاه بومگردی و مغازه باصفا می رویم آدرس سایت پروازی را از اهالی می پرسیم که ناباورانه می شنویم تعطیل است. بدلیل نداشتن مجوز آن هم در اوج فصل گردشگری.

دپرس می شویم اما بهشتِ بی پرواز هم باز بهشت است. پس در سَرکت آرام و روحنواز  شروع می کنیم به قدم زدن. با مرغ هایی که انگار یواشکی دارند می پایندمان چاق سلامتی راه می اندازیم و چشم می دوانیم لابلای شاخساران گردو.

از کنار زنی که آفتابگردان می چیند و مردی که زمین شیار می کند می گذریم. می بینیم در اکثر منازل باز و درخت مشترک همه خانه های سرکت، پربار است؛ درخت انار!

می افتیم پشت رمه ای بی بع بع و بی زنگوله و حاشیه. مرتب و منظم.

جلوتر همقدم و همصحبت با کشاورزی داس بردوش، دستمان می آید غیر پرواز چترها که ممنوع شده، جمع پرنده های دیگر جمع است. جمع سنجاقک و گنجشک و کبوتر و پروانه و زنبور و کلاغ.

از شیروانی خانه ها و بوقلمون پروری و گندم کاری هم گپ می زنیم و از  زمین هایی که مختص کشت پیازند در این ده و از خالقی که برایشان حسابی سنگ تمام گذاشته.

وقت خداحافظی از طبیعت ملیح و بِکر و نظیف sarkat می بینیم چه درست گفته اند که "هیچ گاه دیر نیست و هرچند سال که داشته باشیم باز نو شدن ممکن است و باید در هر نفسی، نو شد".

و اینکه سَرکت دیده ها مُهمل نبافته اند که این روستا هیپنونیزم می کند و این آبادی، سِحر بلد است!

انتهای پیام/

 

نظرات شما
پربازدیدترین ها
پربحث ترین ها