دهان و بینی خود را هنگام سرفه و عطسه با دستمال(ترجیحا) و یا قسمت بالای آستین بپوشانید.

      

در صورت داشتن علایم شبیه آنفلوانزا، با آب و نمک، دهان خود را شستشو دهید.

      

در روزهای اول بیماری تنفسی، ضمن استراحت در منزل، از حضور در اماکن پر تردد پرهیز کنید.

      

از خوردن مواد غذایی نیم پز و خام خودداری کنید.

      

از بيماران مبتلا به علايم تنفسی (نظير سرفه و عطسه)،حداقل يک متر فاصله داشته باشيد.

      

از تماس دست آلوده به چشم، بینی و دهان خود بپرهیزید.

      

مدت شست و شوی دست ها حداقل به اندازه 20 ثانیه باشد و تمامی قسمت های دست (انگشتتان خصوصا انگشت شصت، کف دست و مچ دست)

      

به طور مداوم و در هر زمان ممکن، اقدام به شست و شوی کامل دست ها با آب و صابون نمایید.

      

دهان و بینی خود را هنگام سرفه و عطسه با دستمال (ترجیحا) ویا قسمت بالای آستین بپوشانید.

      

سردرد، تب و مشکلات تنفسی نظیر سرفه، آبریزش از بینی و تنگی نفس از علائم شایع بیماری کرونا ویروس جدید2019 هستند، در کودکان و سالمندان می تواند همراه با تهوع و استفراغ و دل درد باشد.

      
کد خبر: ۳۸۴۲۹
تاریخ انتشار: ۱۹ شهريور ۱۴۰۰ - ۰۹:۲۲
به مناسبت روز خودکشی
این نوع خودکشی زمانی رخ می‌دهد که فرد پیوند اندکی با همنوعانش دارد و این خودکشی می‌تواند حاصل احساس تنهایی، انزوا و درون گرایی و یا نوعی اختلال روانی باشد. دورکیم این نوع خودکشی را خاص جوامع و اجتماعاتی که دارای فلسفه و سنت فردگرایی، اسقلال طلبی افراد هستند، می‌داند.

آوای خزر/ وقتی فرد دچار بی هویتی می شود و حس تعلق گروهی خود را از دست می‌دهد، ممکن است دچار هرگونه چالش، روان نژندی و بی هنجاری بشود؛ بنابراین، بد نیست اشاره‌ای به واژه «آنومی» که اولین بار امیل دورکیم، جامعه شناس مشهور فرانسوی در کتاب خودکشی خود عنوان کرده، اشاره کنم.

آنومی به معنای بی هنجاری و عدم وابستگی شخص و جامعه هست، به گونه‌ای که رابطه بین فرد و جامعه گسسته و این پدیده در نهایت منجر به از هم پاشیدگی جامعه می شود، یا واژه‌ای که کارل مارکس، نظریه پرداز و فیلسوف بزرگ آلمانی آن را به کار برده، واژه «الیناسیون» به معنای از خودبیگانگی است که این واژه را بیشتر برای توصیف کارگران مزد بگیری به کار برده که از وضع زندگی خود راضی نیستند و فعالیت زندگی آن‌ها به عنوان عامل اجتماعی مولد و موثر، خالی از هر گونه کنش و رضایت گروهی است و هیچ گونه کنترلی بر زندگی یا تولیداتشان ندارند.

نوزدهم شهریور، روز جهانی پیشگیری از خودکشی است. به این بهانه بد نیست به تقسیم بندی که امیل دورکیم در کتاب خود در باب انواع خودکشی کرده، اشاره‌ای نمایم.

احساس بی هویتی شروع یک خودکشی

دورکیم در کتاب خودکشی، چهار نوع خودکشی را مطرح کرده است؛

۱. خودکشی خودخواهانه: از نظر دورکیم، این نوع خودکشی زمانی رخ می‌دهد که فرد پیوند اندکی با همنوعانش دارد و این خودکشی می‌تواند حاصل احساس تنهایی، انزوا و درون گرایی و یا نوعی اختلال روانی باشد. دورکیم این نوع خودکشی را خاص جوامع و اجتماعاتی که دارای فلسفه و سنت فردگرایی، اسقلال طلبی افراد هستند، می‌داند.

۲. خودکشی دگرخواهانه (نوع دوستانه): نقطه مقابل خودکشی خودخواهانه است؛ در این نوع خودکشی، روابط درون گروهی آنقدر شدید و با اهمیت است که فرد می تواند به درخواست گروه خودکشی کند؛ مثال عینی اینگونه خودکشی‌ها، حملات انتحاری هست و در بعضی فرقه‌ها رواج دارد.

۳. خودکشی تقدیر گرایانه (جبری): این نوع خودکشی حاصل جوامع بیش از حد سنتی و محدود است که فرد احساس آزادی و حق انتخاب خود را از دست می دهد و حس می کند نمی تواند تحت این شرایط اجباری و محدود به اهداف و رویا‌های خود جامه عمل بپوشاند.

۴. خودکشی آنومیک: زمانی رخ می‌دهد که قوانین و نظم در جامعه درهم شکسته شده، جامعه دچار تغییرات سریع شده و به نوعی افراد و جامعه نتوانسته اند خود را با شرایط جدید وفق دهند و جامعه دچار نوعی بی هنجاری شده، البته این تغییرات لزوما منفی نیستند؛ مثلا گاهی حتی در زمان رونق اقتصادی و نه فقط در زمان بحران اقتصادی این پدیده بوجود می‌آید.

امیل دورکیم بر این باور است، در دوران‌های شدید اقتصادی و اجتماعی و زمانی که فشار تورم در جامعه شدید است، احتمال خودکشی بیشتر میشود، چون در چنین مواقعی هنجار‌های اجتماعی ضعیف‌تر میشود و افراد مشاغل خود را از دست میدهند واز قواعد کار و موسسات برکنار می شوند و جدایی از این ساختار‌ها برای مثال خانواده. دولت و مذهب باعث تضعیف وجدان اخلاقی می شود و افراد امیالشان نامحدود شده و با منابعی که دارند ارضا نمی شوند و این عدم تعادل بین آرزو‌های افسارگسیخته و اسباب رسیدن به این آرزو‌ها سبب کشمکش‌های حاد درونی می شود که آن‌ها را به سمت خودکشی سوق می‌دهد.

در خودکشی آنومیک، فرد بدین سبب دست به خودکشی می زند که بعد از تلاش زیاد، زندگی را سراب و پوچ و پیروزی‌ها را نافرجام می یابد.

بیاییم با زنده نگاه داشتن بذر امید در روح و جان همنوعان خود، آن‌ها را به زندگی امیدوار کنیم و از سقوط در ورطه تباهی و پوچی نجات دهیم./الهام میلکی؛ پژوهشگر ارشد روانشناسی عمومی

انتهای پیام/1005
نظرات شما
نام:
ایمیل:
* نظر: